Levha 36

Babam beni ısrarlarımla okutmaya karar verdiği zaman Tire’ye getirdi. Tirede o zaman kuran kursunda kalacak yer yok. Kursun idare heyeti başkanı Yusuf Luş o zaman. Kursa kabul ettiler ancak yer yok. Babam İbni Melekde bekar odalarına baktı, orada kalabilmeninin imaknı yok. Yavaş yavaş artık köye geri dönelim diye düşünüp giderken ibn melekde bir kahvenin önünden geçerken babamın eski arkadaşlarından birisi “İdris nereye gidiyoırsun, gel otur” diye bizi davet etti. Oturduk, çaylar içilirken sohbet sırasında babam durumu anlatınca Yusuf amca “İdris bu oğlanı bana ver. “ dedi. Babam da “olur” dedi. Yusuf amca beni aldı, İnkilap okulunun arkasından doğru yavaş yavaş ilerledik. Kesikbaşa yakın bir evi vardı. Eve girdik, bağıra bağıra “huu, huu bak sana kimi getirdim” dedi. Eve bir avludan giriyorsun, yukarıda bir üs katı var, tahtadan. Fakir evi. Tahta evde yürümeyi belirten gıcırtılar geliyor, yukarıdan yaşlı bir teyzenin incecik davetkar sesi” Buyursun bakam, kimi getirdin?” diye işitildi. Yusuf Amca da “ bir oğlan getirdim” dedi. Sabire nene hala yukarıdan gitittkçe yaklaşan sesi ile “ kimmiş o oğlum bakam “ diye diye geldi. Yaşlılıktan ve hastalıktan iki büklüm beli ile beni karşıladı, öptü, okşadı. Yeni evim burası olmuştu. Bir çocukları vardı taksici Yılmaz benden büyük bir abi. Ben o evde kursda yer açılıncaya kadar yaklaşık 6 ay kaldım. Fakir insanlardı. Neleri varsa ortaya korlar yerdik. Ama huzurlu insanlardı. O evi hiç unutmadım. Yıllar sonra Sabire Teyze vefat ederken en son benim ismimi sayıklaya sayıklaya vefat etmiş. Her zaman hayır duamda bu aileyi hatırladım ben.